Hey mister!!

Na Bali hebben we 2 weken rondgereisd op een ander indonesisch eiland: Sulawesie. Waar nauwelijks een toerist te bekennen is en ‘going local’ de manier van reizen is. En dat betekent eeuwig durende busritten in krakkemikkige bussen, slapen in houten hutjes ( inclusief spinnen), koude douches en heel veel kip met rijst. Als buitenlander ben je een ware attractie; zij maken net zo veel foto’s van ons als wij van hen!! Overal waar we komen worden we begroet met veel gegiechel en een luid “ hey mister!”. Kinderen, maar ook volwassenen die voor je neus springen en je een hand willen geven en vooral heel graag met je op de foto willen. We voelden ons ware popstars! In het afgelegen Pantai Bira werd het op een gegeven moment zo crazy dat we het strand maar af zijn gevlucht, haha!

Sulawesie is ongerept, ruraal en vol met tradities en bijgeloof. De kust kent prachtige tropische stranden en het binnenland bergen en jungle. Met name een bezoek aan de regio Tana Toraja stond hoog op onze buckit list. Je moet er wat voor over hebben om er te komen; 10 uur reizen in een oude bus volgepakt met locals (die stuk voor stuk moesten overgeven) en snoeiharde muziek. Maar als je de volgende dag wakker wordt en met je scootertje op pad gaat in een betoverend landschap met bergen, rijstvelden, eeuwenoude ‘burial sites’ en kleine dorpjes met traditionele Tongkonan huizen waarvan de bewoners zó charmant zijn, weet je weer waarom reizen zo geweldig en verslavend is.

De Torajanezen hebben een fascinatie voor de dood en ze sparen hun gehele leven om hun overledenen een gedegen begrafenis te geven. Ze houden prachtige, soms een beetje lugubere, ceremonies van een aantal dagen en begraven hun overledenen in grotten, bomen (foetussen) en rotswanden. Omdat zo’n ceremonie veel geld en planning kost gebeurt het vaak dat de overledene enkele weken tot soms jaren in de beste kamer van het huis wordt bewaard (!). Vervolgens wordt het hele dorp uitgenodigd en wordt er gegegeten en gedanst. Pas wanneer er een heuse buffel wordt geofferd kan de overledene begraven worden.

We hadden het geluk om zo’n ceremonie bij te mogen wonen in een veraf gelegen dorpje, midden in de rijstvelden. We kwamen net op de dag waar alle varkens werden geofferd. Joepie! En we ‘boften’ helemaal toen ze plotseling besloten om een buffel-gevecht te houden; twee kolossen van beesten die opgehist werden door een uitzinnige menigte en van pure stress elkaar maar aanvielen. En gillen en springen die torajanezen! Ze vonden het prachtig! Helemaal omdat de doorgedraaide beesten door het publiek denderden en Mayke niet wist hoe snel ze in veiligheid moest komen. Een blanke on the run…..the highlight of the day!

Magisch waren ook de vele burial sites in de regio; graven die uitgehouwen zijn in rotswanden met eeuwenoude tau-tau’s als wachters. Maar vooral ook de ‘burial caves’ waar de doodskisten kriskras op elkaar liggen, en waar je struikelt over de doodshoofden en botten! Met een manke gids, die verdacht veel gelijkenissen vertoonde met die doodshoofden, en gewapend met een petroleum lamp zijn we zo’n donkere cave ingegaan. In een woord: BIZAR!! Indiana Jones all over the place! Helemaal toen hij ons op onze buik door een smalle tunnel liet glibberen (waar een paniekaanval nog maar net uit bleef) om aan de andere kant nog meer rottende kisten en doodshoofden te ontdekken. Wat een avontuur! En dat gevoel hadden we eigenlijk elke dag opnieuw in Tana Toraja, het was écht super.

Om bij te komen zijn we lekker lang in Pantai Bira, het zuidelijkste puntje van Sulawesie, blijven hangen. Wit strand, azuurblauwe zee en enkel locals om je heen……heerlijk. Het duiken was prachtig en we hadden de riffen voor onszelf. Shhhhhht don’t tell anyone!