Bye Bye Philippines!

Na 5 weken moeten we toch echt afscheid nemen. Met het ene land heb je nou eenmaal meer dan met het andere en de Filipijnen behoort zeker tot de eerste catagorie; we kunnen hier nog wel weken rondtrekken. Ook al heeft het z’n minder mooie kanten, toch besluiten we dat het land en de mensen vooral prachtig en uniek zijn.

Onze start van 2012 verliep anders dan de geplande nieuwjaarsduik(en) op Malapascua en Moalboal, beiden eersteklas duikstekken. Ief had een 2 weken durende verkoudheid te pakken, no diving for you mister! En Mayke liep een behoorlijke hubble-hubble ( een brandwond op de kuit door de onafgedekte scooter-uitlaat. Dit komt hier overigens zo vaak voor, dat de Filipino’s er een woord voor hebben) op tijdens een scooter-tocht door het plattenland, no diving for you miss! Dus we moesten onze reisplannen aanpassen.

Uitgerust met tissues, vaporex en een muts (!) voor Ief en een stapel verband en tape voor Mayk zijn we als sniffende Jut en manke Jul naar Bohol/ “ouwe-lullen” eiland vertrokken. De afgelopen weken hadden we nog meer bekijks dan normaal. Op straat, in de bus of op de boot kwamen de Filipino’s nieuwsgierig naar ons toe, wijzend op Mayk d’r been: ‘What happened?’ ‘Well, uh…a shark-attack’…….’no, hubble-hubble!’ Op Bohol hebben we op ons gemakje de Chocolate Hills bewonderd en de aller zoetste tarsier aapjes gezien. Deze wezentjes, die verdacht veel op ET lijken, zijn zo groot als de palm van je hand. Hun ogen zijn in verhouding 150 keer zo groot als onze ogen en ze kunnen hun koppie 180 graden draaien. Ze zijn zo ontzettend schattig dat je de neiging krijgt er stiekem eentje van zijn takje af te trekken en in je tas te stoppen! Verder zijn we vooral het plattenland ingegaan; kleine dorpjes in de bush bush, boeren op hun akkers, lemen hutjes en zandweggetjes (ondertussen op een scooter mét uitlaat-beschermer)waar mensen te voet van de ene gemeenschap naar de andere lopen. Zo basic, dat je er even stil van wordt (op een goede manier). Hier rijden geen auto’s en maar een paar scooters, voor de rest wordt alles te voet of met een krakkemigge fiets gedaan. Als mensen naar de stad willen, dan huren ze een jeepney en laden deze overvol met spullen, eten, kippen, kinderen en alle dorpsbewoners die ook naar de stad willen. Is er geen plaats meer in de jeepney, dan klimmen ze op het dak. Het is hartstikke leuk om zelf met het locale vervoer te gaan, wel een beetje proppen met onze lange benen en dikke billen en je moet erin berusten dat je 3x zo lang over een trip doet. Maar het is dé manier om je even een beetje Filipino te voelen en samen met de andere passagiers de herrie, drukte, hitte en minder lekkere luchtjes te trotseren.

Na Bohol hebben we de zuidelijke regio van Negros eiland bezocht. Helaas is hier een maand geleden een heftige tyfoon langs geraasd dus veel wegen bleken onbegaanbaar en daardoor de mooiste plekjes onbereikbaar ( en daar kom je pas achter als je een paar kilometer van je doel verwijderd bent). Een emotionele man vertelde ons dat bepaalde dorpen niet bij hun water voorraden kunnen omdat de leidingen kapot zijn door de overstromingen en de restauratie van de wegen en bruggen lang gaat duren omdat er maar weinig geld is. En ze hebben al zo weinig! Het viel ons op, niet alleen op Negros, dat veel huizen niet eens een vloer hebben, deze bestaat uit aarde die goed is aangestampt. Ook vind je nauwelijks bedden in de huizen/ hutjes, mensen slapen met de hele familie vaak op de vloer. Maar ze proberen wel alles zo schoon mogelijk te houden en je ziet de vrouwen vaak vegend voor het huis of kleren wassend in een teil, in een tuintje dat mooi is bijgehouden. En ook hier heeft wel weer bijna elk hutje, hoe gammel ook, een tv!

Op Cebu eiland zijn we tevens naar het niet-touristische zuiden gereisd, met een heel duidelijke missie: Whalesharks!!! We hadden gehoord, dat deze prachtige reuzen van de oceaan bijna dagelijks werden gespot vlakbij een klein dorpje Tan-awan. En op onze laatste dag in de Filipijnen zijn we gruwelijk verwend……. 20 meter uit de kust bleken ze met z’n tienen een beetje rond te cruisen, wachtend tot de locals ze wat garnaaltjes zouden geven!En Ief, the lucky bastard, kon een duikfles huren en heeft een uur lang mogen duiken met ze. De wens van elke duiker!!!! Ze trokken zich niets van hem aan en zaten heel ondiep, waardoor ze goed te zien waren. Mayk, wilde graag haar been eraf hakken zodat ze ook met ze kon duiken, maar heeft toch maar besloten met een local in een vissersbootje te stappen om ze vanaf het wateroppervlak te bewonderen. Wat een afsluiting van ons fantastisch Filipijnse avontuur!

We zitten nu op Manilla airport, wachtend op de vlucht naar Bangkok. Op naar de buddhistische monniken, de tempels met gouden daken en de eeuwig lachende Thai. We zijn benieuwd. Helemaal naar 23 januari, de dag dat alle chinezen in chinatown hun nieuwjaar inluiden……het lijkt een goed feestje te worden!

X