Curfews and Happy Pizza’s

Onze laatste toevoeging aan het blog stamt al weer van begin februari , het begin van ons Laos-avontuur. Ondertussen zijn we via Cambodja terug in Bangkok en reizen we vandaag af naar Nepal!!!! Bye bye bikini’s and flipflops, hello jackets and hats. We nemen met een zwaar hart afscheid van zuid-oost Azie waar we toch 4 maanden hebben rondgefladderd. Maar nieuwe avonturen wachten op ons…. 6 weken Nepal en India, het laatste gedeelte van onze wereldreis, hopelijk zijn we er klaar voor ( en zij voor ons!).

Reizen in Laos doe je of per boot over de Mekong rivier, of per bus over stoffige zandwegen met gigantische putten waar de koeien vrij rondlopen en kinderen in de berm spelen. De houten hutjes van de Lao zijn zowat op de weg gebouwd en het gehele dagelijkse leven lijkt zich op en langs de wegen af te spelen. De rijst ligt er te drogen, de vis/
varkenskoppen/kippenpoten/kikkerbillen etc worden er verkocht, mensen doen er hun behoeften, vrachtwagens worden gerepareerd ( liefst op de weg), mannen doen er een middagdutje en kleren hangen er te drogen. En dit alles, iig in het droge seizoen, onder een dikke, rode laag stof die tot in je porieen trekt.

Na een 2 daagse boottocht was de Unesco-stad Luang Prabang precies wat we nodig hadden. Een koloniaals stadje gelegen tussen 2 rivieren, met prachtige tempels en een heel gezellige sfeer. De lao fietsen wat rond, maken wat eten klaar en verkopen wat fruit. s’Avonds ontpopt er zich een leuke nightmarket en gaan de lichtjes/ lampionnen aan boven alle eettentjes. Een plek om een paar dagen rond te zwerven en onszelf te verwennen met goed eten en massages. Typisch aan Luang Prabang is de eeuwenoude, dagelijkse almoes-processie van honderden blootvoetse monniken. Om 6 uur s’ochtends verzamelen de lao zich langs een lange straat en wachten in hun beste kledij en met hun offeringen totdat een lange rij van monniken langskomt en de aalmoezen in grote schalen stoppen. Dit alles gebeurd in absolute stilte waardoor het geheel erg roerend is.

Met een zucht naar “groen” zijn we vervolgens via een weg door de bergen naar Vangvieng gereisd, bekend om het prachtige karsten-landschap. Hoge karsten steken boven de vlakke rijstvelden uit en zijn vooral in de avondzon adembenemend. Vangvieng zelf was een behoorlijke cultuurschok, door de vele tieners die er al party-end door de straten trekken. Van mooi en stil luang Prabang waar nog steeds een avondklok geldt voor locals én touristen (met dank aan de heersende communistische partij) naar Vangvieng met de vele beer-buckets en “happy pizza’s/ shakes/ pancakes” (op smaak gemaakt met wat hasj of mushrooms) en een absoluut hoog vrijheid-blijheid gehalte. Maar met een eigen scootertje bevind je je binnen 5 minuten in een prachtig ruraal landschap met rijstvelden, kleine dorpjes, grotten en niet meer lawaai dan de duizenden krekels.

Onderweg naar de hoofdstad Vientiane zijn we op retreat gegaan in Nam lik, een eco-village aan de voet van de jungle. Gelegen aan een rivier en in de buurt van een klein dorpje. Super mooi en bijna helemaal voor onszelf. Ons gezelschap: locale vissers in kayaks, een paar honden, wat gekko’s, krekels, aapjes, niet nader geidentifiseerde insecten en de excentrieke Fransman die de plek runt en een worldpress- fotografe met een obsessie voor bidsprinkhanen (!). Ief heeft z’n hart opgehaald met insecten-spotten en Mayke heeft vooral geluierd.

Onze reis eindigde in Vientiane, een hoofdstad die aanvoelt als een dorp. Nauwelijks hoogbouw te bekennen en veel oude koloniaalse gebouwen uit de tijd van de Franse overheersing. Veel is in verval en er is voorlopig geen geld om alles op te knappen. Laos is een erg arm land, nog sterk afhankelijk van buitenlandse steun. De bevolking is door het communistische verleden nog niet gewend aan het creeren van eigen mogelijkheden en het stellen van persoonlijke doelen en corruptie is een groot probleem. Ontwikkeling gaat hier erg langzaam en dat is ook te zien als je maar even van het touristische pad afdwaald. Laos heeft ons zeker verrasd en heeft interessante ontmoetingen, prachtige foto’s, (te) veel indrukken en een gezonde dosis inzichten opgeleverd. We hebben slechts mogen proeven van de diversiteit aan steden, cultuur, natuur, bevolking en het eten, maar Laos verdient zeker meer tijd dan dat wij hadden. Ook een land op onze ‘hier moeten we naar terug- lijst’.

Nog wat Laos weetjes:
- 1 fles Lao beer kost meer dan het gemiddelde daginkomen van de Lao, dat rond de 2 dollar ligt.
- Trouwen en kinderen krijgen is levensdoel nr. 1, maar een brommer, een mobieltje en een mooie spijkerbroek volgen kort daarna.
- “Stress in het hoofd” wordt ten alle tijden vermeden en carierre, ambitie en uitdaging vinden ze maar vreemde dingen.
- Het oosten van Loas ligt bezaaid met landmijnen en bommen, gedropt door de Amerikanen tijdens de Vietnam-oorlog, die nog altijd veel slachtoffers veroorzaken.
- Jonge monniken willen graag een monk-chat, zodat ze hun engels kunnen oefenen en wij wat meer over hen te weten komen. Hele leuke gesprekken over muziek, kleding, trouwen en andere zaken die pubers interessant vinden en een beetje over het boedisme uiteraard.